Και άλλη μια Κυριακή

 Σήμερα, όπως τις περισσότερες φορές που έχω ελεύθερη μέρα άρχισα να σκέφτομαι τι θέλω να κάνω με την ζωή μου και ότι θέλω να βρω άλλη δουλειά. Πιστεύω βέβαια ότι καμιά δουλειά δεν θα με κάνει χαρούμενη, ούτε και το να μην δουλεύω θα μου άρεσε πιστεύω. Γενικά το να είσαι μόνος σου είτε έχεις δουλεία είτε όχι δεν επιφέρει θετικά συναισθήματα. Έχω μία φίλη την οποία είδα χθες για 2 ώρες οπότε δεν μπορώ να την ξανα δω σήμερα γιατί δουλεύει βραδυ. Το αγόρι μου δουλεύει απόγευμα και οι γονείς μου δεν είναι εδώ. Δεν έχω άλλες φίλες οπότε είμαι μόνη. Έχω την αίσθητση ότι όλη αυτή η κατάθλιψη αν μπορώ να την χαρακτηρίσω έτσι ξεκίνησε λίγο αφότου μετακομίσαμε μαζί με το αγόρι μου. Αυτό γιατί μέχρι τότε ο στόχος μου ήταν να μείνουμε μαζί, τώρα νομίζω δεν έχω στόχους. Μπορεί και να φταίει που έφυγα από το οικογενειακό μου σπίτι βέβαια, το οποίο είχα συνηθίσει. 

Πρέπει να βρω καινούργιους στόχους. Ξεκίνησα από το να κάνω αίτηση σε ένα σεμινάριο κοσμητολογίας και φυτικών καλλυντικών στο ΕΚΠΑ. Περιμένω ακόμα μετά από δεν ξέρω πόσες μέρες ακόμα, να με δεχτούν. Βέβαια δεν είχα υπολογίσει ότι είναι συνολικά 500 κατι ευρω λολ. Με΄τα σκέφτηκα οτι τελικά ίσως καλύτερα θα ήταν να κάτσω να μάθω μια ξένη γλώσσα, γιατι ΝΟΜΙΖΩ μου αρέσει να μαθαίνω ξένες γλώσσες. Έχω σκεφτεί ισπανικά, τούρκικα και αλβανικά. Θα μου πεις γιατί αλβανικά. Γιατί η Αθήνα έχει πολλούς που μιλάνε αυτη τη γλώσσα και θα ήθελα να ξέρω τι λένε. Τούρκικα προφανώς μου είρθε να μάθω λόγω του σουλειμάν και ισπανικά είναι η μόνη γλώσσα που απλά θεωρώ ωραία οπότε θα ήθελα να ξεκινήσω. Χρησιμοποιώ πολλα νομιζω, γιατι τελικα δεν ξερω τι θελω να κανω. Αυτό που ξερω ειναι οτι πρεπει να βρω καποιον στοχο στην  ζωη μου. Γιατι τωρα απλα επιπλεω στο συμπαν χωρις στοχο, δουλεοντας χωρις να θελω και βαριεμαι και αγχωνομαι στην δουλεια.  Είμαι εκεί σχεδόν 8 μήνες και ακόμα νιώθω άβγαλτη. Μπορεί και έτσι να είναι το λογικό. Δεν μου αρεσει να μην τα εχω ολα υπο ελεγχο και να ειμαι τελεια σε αυτο που κανω. Το μισω αυτο το συναισθημα. Επισης μισω το γεγονος οτι ειμαι διχασμενη προσωπικοτητα. Δεν ξερω τι θελω. Απο την μια αποφευγω τους ανθρωπους και δεν θελω να εχω επαφες, γιατι με αγχωνουν, γιατι τους θεωρω ψευτικους, γιατι νιωθω οτι κανεις δεν με καταλαβαινει και ολοι με κρινουν. Απο την αλλη θελω να εχω φιλους να βγαινω βολτες, να παω κανα ταξιδι με φιλους, να μιλησουμε στο σκοταδι, να βγουμε βραδυ, να γελαμε μαζι και να κανουμε τρελες. Μπορει να φταιει και το οτι ειμαι Καρκινος με ωροσκοπο λεων. Καλα αυτα μαλακιες ειναι.

Εν το μεταξυ γραφω οποτε μου ερθει και αισθανομαι αυτη την θλιψη που αισθανομαι μονιμως. Σκεφτομαι να παω να γραφτω ισπανικα τωρα, αλλα παιζει να μην εχω πολυ καιρο να το σκεφτω. Χμ, θα δω. Μεχρι στιγμης θελω να γραφτω γυμναστηριο, να κανω ισπανικα και νομιζω να παρακολουθησω αυτο το σεμιναριο ΕΚΠΑ, αν και μερα με την μερα χωρις απαντηση μου περναει η ορεξη. Γυμναστηριο δεν εχω παει ακομα να ρωτηση ντροπη. Πρεπει να κανω σιγα σιγα ολα αυτα που θελω μπας και φυγει αυτη η θλιψη. Μπορει στα ισπανικα να γνωρισω ατομα και να μιλαμε εστω στα διαλλειματα και να νιωσω επιτελους καλυτερα.